Poezja o Zonie
Moderator: Realkriss
28 posty(ów)
• Strona 3 z 3 • 1, 2, 3
Re: Poezja o Zonie
przez PrzemoC w 21 Gru 2009, 21:23
Jak każdy inny przybył tu,
szukając szczęścia i zbawienia.
Wyrwany z beztroskiego snu,
życzmy mu lepiej powodzenia...
Przyszedł tu w młodości swej,
w gorliwości i nadziei.
Nie znajdzie tego, czego chce,
lecz jego życie się odmieni.
I choć nie zdechnie tu jak pies,
nie sczeźnie jak cuchnące ścierwo.
Nie będzie na przód jak szczur biec,
w wyścigu zachowując bierność.
Nie będzie także żyć jak król,
jak milord do południa leżeć.
Dowie się śmiałek, co to ból,
częściowo stanie si.ę jak zwierze.
Złamie się upór niczym chrust,
odwaga stępi się jak klinga.
Strach do ogarnie jakby mróz,
a instynkt zabrzmi jako cymbał.
Usłyszy, jak go wzywa sen,
a uczuć sidła się zakleszczą.
Nim minie nic, nim minie dzień,
Zona wyszczerbi go jak brzeszczot.
Zanim odejdzie w sina dal,
Ona wypaczy go jak mięso.
I skoroduje chłop, jak stal,
co się nie zdarza wcale często.
Lecz wiedział, że się zetrze w proch,
i że przykryje się udręką.
I gdy postawił pierwszy krok,
coś w jego charakterze pękło.
Gdy wracał, nie zasmucał się,
czekali bliscy już u płotu.
Zawczasu zdecydował się,
dalej nie było już odwrotu.
Tylko licho, mrok i śmierć,
nienawiść oraz zatracenie.
Wy, którzy zamierzacie wejść,
to będzie dla Was ostrzeżenie.
Wczorajsza bezsenność. 30 min początkowej zwiechy, 40 min pisania. Ostatnia strofa
wymyślona teraz, bo mi czegoś brakowało. Ponownie zachęcam do wymyślania tytułów
lub chociaż komentowania. I tak poprzedni mój ulubiony
szukając szczęścia i zbawienia.
Wyrwany z beztroskiego snu,
życzmy mu lepiej powodzenia...
Przyszedł tu w młodości swej,
w gorliwości i nadziei.
Nie znajdzie tego, czego chce,
lecz jego życie się odmieni.
I choć nie zdechnie tu jak pies,
nie sczeźnie jak cuchnące ścierwo.
Nie będzie na przód jak szczur biec,
w wyścigu zachowując bierność.
Nie będzie także żyć jak król,
jak milord do południa leżeć.
Dowie się śmiałek, co to ból,
częściowo stanie si.ę jak zwierze.
Złamie się upór niczym chrust,
odwaga stępi się jak klinga.
Strach do ogarnie jakby mróz,
a instynkt zabrzmi jako cymbał.
Usłyszy, jak go wzywa sen,
a uczuć sidła się zakleszczą.
Nim minie nic, nim minie dzień,
Zona wyszczerbi go jak brzeszczot.
Zanim odejdzie w sina dal,
Ona wypaczy go jak mięso.
I skoroduje chłop, jak stal,
co się nie zdarza wcale często.
Lecz wiedział, że się zetrze w proch,
i że przykryje się udręką.
I gdy postawił pierwszy krok,
coś w jego charakterze pękło.
Gdy wracał, nie zasmucał się,
czekali bliscy już u płotu.
Zawczasu zdecydował się,
dalej nie było już odwrotu.
Tylko licho, mrok i śmierć,
nienawiść oraz zatracenie.
Wy, którzy zamierzacie wejść,
to będzie dla Was ostrzeżenie.
Wczorajsza bezsenność. 30 min początkowej zwiechy, 40 min pisania. Ostatnia strofa
wymyślona teraz, bo mi czegoś brakowało. Ponownie zachęcam do wymyślania tytułów
lub chociaż komentowania. I tak poprzedni mój ulubiony
"Każde słowo jest jak niepotrzebna plama na ciszy i nicości." -Samuel Beckett
Ale, z drugiej strony, on to powiedział...
Ale, z drugiej strony, on to powiedział...
-
PrzemoC 
- Posty: 444
- Dołączenie: 31 Sty 2009, 15:27
- Ostatnio był: 19 Cze 2022, 12:45
- Miejscowość: Everon
- Frakcja: Naukowcy
- Ulubiona broń: SIP-t M200
- Kozaki: 13
Re: Poezja o Zonie
przez PrzemoC w 07 Sty 2010, 16:50
Prawie tydzień temu już napisałem, ale nie miałem czasu żeby przepisać.
Nie mogę się oprzeć wrażeniu, że wyszła mi raczej piosenka. Tylko muzyki brak.
W sumie wydaje mi się ok, ale na początku brakowało mi jeszcze jednej strofy.
Tytuł, muzykę czy 3 zwrotkę możecie wymyślić
Pieśń I
Przypowieść będzie to, lecz nie biblijna,
Śmierć nasza będzie taka, a nie inna.
Bo my nie patrząc ni na rady, ni przestrogi,
My wybraliśmy wypaczone, kręte drogi.
Co zaprowadzą swoich śmiałków do nicości,
Do paranoi i zdziczałej samotności,
Do wypalenia, bólu, strachu i rozpaczy.
Kto na nie wkroczy, temu Zona nie wybaczy.
I skręci z siłą wielką do ostatniej kropli,
My oszukani, my w padole, nie na grobli!
Przypowieść będzie to, lecz nie biblijna,
Bo nasza droga jest od Waszej inna,
Bo my nie bacząc na swe opuchnięte nogi,
My się wspinamy na radioaktywne stogi.
Co nam pozwolą widzieć ziemię tę w miłości,
I szukać w niekontrolowanej namiętności,.
Sen czy zmęczenie, to dla nas nic nie znaczy,
To chleb powszedni, nie atrakcja dla kopaczy!
Nie czując leku, i nie mając żadnej fobii,
lecz z manią w oczach, tak widzialną mimo gogli.
Przypowieść skończy się niczym biblijna,
Nauka, nie reklama komercyjna!
Aby odrzucać nieosiągalne wymogi,
Co doprowadzą nas do ostatecznej trwogi.
I by wystrzegać się manii wielkości,
I być człowiekiem, nie odrzucać swej godności.
By unikać szachrai i partaczy,
Z nimi żaden swej starości nie zobaczy.
I by móc wyrzec się Oskarów oraz Nobli,
I żyć z honorem, nie wypuszczać z rąk chorągwi.
Nie mogę się oprzeć wrażeniu, że wyszła mi raczej piosenka. Tylko muzyki brak.
W sumie wydaje mi się ok, ale na początku brakowało mi jeszcze jednej strofy.
Tytuł, muzykę czy 3 zwrotkę możecie wymyślić
Pieśń I
Przypowieść będzie to, lecz nie biblijna,
Śmierć nasza będzie taka, a nie inna.
Bo my nie patrząc ni na rady, ni przestrogi,
My wybraliśmy wypaczone, kręte drogi.
Co zaprowadzą swoich śmiałków do nicości,
Do paranoi i zdziczałej samotności,
Do wypalenia, bólu, strachu i rozpaczy.
Kto na nie wkroczy, temu Zona nie wybaczy.
I skręci z siłą wielką do ostatniej kropli,
My oszukani, my w padole, nie na grobli!
Przypowieść będzie to, lecz nie biblijna,
Bo nasza droga jest od Waszej inna,
Bo my nie bacząc na swe opuchnięte nogi,
My się wspinamy na radioaktywne stogi.
Co nam pozwolą widzieć ziemię tę w miłości,
I szukać w niekontrolowanej namiętności,.
Sen czy zmęczenie, to dla nas nic nie znaczy,
To chleb powszedni, nie atrakcja dla kopaczy!
Nie czując leku, i nie mając żadnej fobii,
lecz z manią w oczach, tak widzialną mimo gogli.
Przypowieść skończy się niczym biblijna,
Nauka, nie reklama komercyjna!
Aby odrzucać nieosiągalne wymogi,
Co doprowadzą nas do ostatecznej trwogi.
I by wystrzegać się manii wielkości,
I być człowiekiem, nie odrzucać swej godności.
By unikać szachrai i partaczy,
Z nimi żaden swej starości nie zobaczy.
I by móc wyrzec się Oskarów oraz Nobli,
I żyć z honorem, nie wypuszczać z rąk chorągwi.
"Każde słowo jest jak niepotrzebna plama na ciszy i nicości." -Samuel Beckett
Ale, z drugiej strony, on to powiedział...
Ale, z drugiej strony, on to powiedział...
-
PrzemoC - Posty: 444
- Dołączenie: 31 Sty 2009, 15:27
- Ostatnio był: 19 Cze 2022, 12:45
- Miejscowość: Everon
- Frakcja: Naukowcy
- Ulubiona broń: SIP-t M200
- Kozaki: 13
Re: Poezja o Zonie
przez SaS TrooP w 12 Lut 2010, 23:29
Zaznaczam, iż piszę prozę na co dzień, ale tutaj macie moje wypociny, oba z nudnych lekcji polskiego:
1. O Doktorze Hiszpanie AD 2010 - to parodia, ma być raczej śmieszna.
Oryginał tutaj...
Doktor nas olał, idzie sobie spać,
Co za koleś - nie chce z nami chlać!
Dajcie spokój, potem doń zajdziemy,
Wprzódy jeszcze parę wypijemy.
Z "Sobieskim", do szturmu, błyskiem idziemy,
Razem z naszym kumplem wnet sobie chlapniemy!
Stop pod drzwiami, tu wrzask "Otwierać, CBA!!"
Doktor przerażony, w gacie nagle sra.
Jedna nie uradzi, dali mu pół litra,
Doktorek wypija i jak się nie skitra!
Do kibla podbiega, w muszlę wsadza głowę
Zarzygał kibel, deskę nawet podłogę.
Bez życia pada, na brudną ziemię.
Zostawmy go - niech w kiblu przedrzemie...
A tutaj drugi wiersz, w zasadzie pochwała. Moja pierwsza (i prawdopodobnie ostatnia) próba z rymami krzyzowymi, w których dobry jest PrzemoC.
O Afghanie!
O, Afghanie! Perło Hindukuszu wspaniała,
mieniąca się o poranku niczym genialny
klejnot, co by twa światłość ludzi zalała!
Ty, co wiekiem dla ludzi jako szlak upalny,
lecz droga twoja Wschód z Zachodem,
a nawet Południem łączyła, szranki ludzkie
przez handel zjednoczyła mimochodem.
Przez ciebie przepływały towary faludzkie,
bagdadzkie, mosulskie, basrańskie i innych wiele,
nie zapomnieć o włoskich, francuskich, hiszpańskich a nawet
pekińskich, hajnańskich, hanojskich towarów wesele.
To wszystko przez ciebie przepływało na ogromie wozów i lawet.
Lecz arab sięzjawił, człowiek zbyt zacofany,
kiszłaki zbudował, meczety, minarety wysokie,
jakby chciał przewyższyć siłę Hindukuszu, idiota zadufany.
A On patrzy, historią obdarzony na te w dole tłumokie
ludy i śmieje się z was, Ludzie Półwyspu i gardzi wami.
Nauczony doświadczeniem, twardy, bo niedoceniany.
Alexandros ho Tritos ho Makedon! - i walczyli z ludźmi z głowami
ubranymi w niedźwiedzie i przejść chcieli, nie jeden miecz złamany.
No a Araby - że niby się w ciebie wchowali,
czy aby na pewno? Negować to chciałem,
bo od czasu jak tam są nie jeden raz do siebie strzelali
i się siekli. Inne narody - no cóż, przyznać musiałem
pokój nieść chciały i handel przywrócić,
może przez wojnę, ale jak przekonać Araba,
żeby go rozjaśnić, żeby na myślenie zawrócić
inaczej niż bronią? Nie ma szans, pewna zwada!
I teraz pół świata siedzi w tobie,
bo ty spokoju nie zaznasz przez lata.
Nie jeden mąż u Ciebie leży w grobie,
syn ojca mordował, a brat brata.
I wiekami się ciągnąć będzie ta zwada,
bo nad tobą Perło leży klątwa sroga
pełna męki, cierpienia, trupów łuna blada.
A szkoda, bo piękność w tobie mnoga,
lecz głupota ludzi gardzi twoją siłą,
którą skrzętnie skrywasz przed nami
i dlatego jeszcze dla wielu będziesz mogiłą
i latami, wiekami niespokojna, dziurawiona kulami.
Dziękuję...
1. O Doktorze Hiszpanie AD 2010 - to parodia, ma być raczej śmieszna.
Oryginał tutaj...
Doktor nas olał, idzie sobie spać,
Co za koleś - nie chce z nami chlać!
Dajcie spokój, potem doń zajdziemy,
Wprzódy jeszcze parę wypijemy.
Z "Sobieskim", do szturmu, błyskiem idziemy,
Razem z naszym kumplem wnet sobie chlapniemy!
Stop pod drzwiami, tu wrzask "Otwierać, CBA!!"
Doktor przerażony, w gacie nagle sra.
Jedna nie uradzi, dali mu pół litra,
Doktorek wypija i jak się nie skitra!
Do kibla podbiega, w muszlę wsadza głowę
Zarzygał kibel, deskę nawet podłogę.
Bez życia pada, na brudną ziemię.
Zostawmy go - niech w kiblu przedrzemie...
A tutaj drugi wiersz, w zasadzie pochwała. Moja pierwsza (i prawdopodobnie ostatnia) próba z rymami krzyzowymi, w których dobry jest PrzemoC.
O Afghanie!
O, Afghanie! Perło Hindukuszu wspaniała,
mieniąca się o poranku niczym genialny
klejnot, co by twa światłość ludzi zalała!
Ty, co wiekiem dla ludzi jako szlak upalny,
lecz droga twoja Wschód z Zachodem,
a nawet Południem łączyła, szranki ludzkie
przez handel zjednoczyła mimochodem.
Przez ciebie przepływały towary faludzkie,
bagdadzkie, mosulskie, basrańskie i innych wiele,
nie zapomnieć o włoskich, francuskich, hiszpańskich a nawet
pekińskich, hajnańskich, hanojskich towarów wesele.
To wszystko przez ciebie przepływało na ogromie wozów i lawet.
Lecz arab sięzjawił, człowiek zbyt zacofany,
kiszłaki zbudował, meczety, minarety wysokie,
jakby chciał przewyższyć siłę Hindukuszu, idiota zadufany.
A On patrzy, historią obdarzony na te w dole tłumokie
ludy i śmieje się z was, Ludzie Półwyspu i gardzi wami.
Nauczony doświadczeniem, twardy, bo niedoceniany.
Alexandros ho Tritos ho Makedon! - i walczyli z ludźmi z głowami
ubranymi w niedźwiedzie i przejść chcieli, nie jeden miecz złamany.
No a Araby - że niby się w ciebie wchowali,
czy aby na pewno? Negować to chciałem,
bo od czasu jak tam są nie jeden raz do siebie strzelali
i się siekli. Inne narody - no cóż, przyznać musiałem
pokój nieść chciały i handel przywrócić,
może przez wojnę, ale jak przekonać Araba,
żeby go rozjaśnić, żeby na myślenie zawrócić
inaczej niż bronią? Nie ma szans, pewna zwada!
I teraz pół świata siedzi w tobie,
bo ty spokoju nie zaznasz przez lata.
Nie jeden mąż u Ciebie leży w grobie,
syn ojca mordował, a brat brata.
I wiekami się ciągnąć będzie ta zwada,
bo nad tobą Perło leży klątwa sroga
pełna męki, cierpienia, trupów łuna blada.
A szkoda, bo piękność w tobie mnoga,
lecz głupota ludzi gardzi twoją siłą,
którą skrzętnie skrywasz przed nami
i dlatego jeszcze dla wielu będziesz mogiłą
i latami, wiekami niespokojna, dziurawiona kulami.
Dziękuję...
- SaS TrooP
- Posty: 862
- Dołączenie: 22 Gru 2007, 21:43
- Ostatnio był: 07 Cze 2019, 01:47
- Miejscowość: Wodzisław, Silesia
- Frakcja: Najemnicy
- Ulubiona broń: FT 200M
- Kozaki: 14
Re: Poezja o Zonie
przez SaS TrooP w 28 Maj 2010, 18:39
Dobra, dziś sobie grzebię w szafce, gdzie trzymam sprzęt do szkoły. Zbliża się czerwiec i dziewiąta rocznica wydania OFP. Kopę lat! Przypomniałem też sobie, że pod koniec podstawówki miałem największą fazę na OFP, wtedy zakochałem się w tej grze. Miałem jakieś, bodaj, 12 lat? Może max. 13.
I przypomniałem sobie, że w tym czasie napisałem - teraz będzie dobre - poemat o tejże grze. Tzn. nigdy go nie dokończyłem, choć zawsze mówiłem sobie, że to zrobię, aż w końcu to olałem.
Dziś jestem, można powiedzieć, zawodowym pisarzem i nieco rzadziej poetą, ale to były moje zupełne początki. Wiecie, w końcu byłem zupełnym dzieciakiem jeszcze wtedy i czytając ten poemat dziś, jak go z tej szafki wygrzebałem ma mieszane uczucia. Z jednej strony pośmiałem się, ponieważ niektóre texty wymiatają ( czym zainteresowani przekonają się już za chwilę). Z drugiej zaś strony, poemat ma zaje*istą długość 7 stron A5, wszystko pisane rymem parzystym, z różną jednak liczbą sylab, brak średniówki (cecha wierszy klasycznych, a ja takich raczej nie pisuję).
Z rymów - jak na te czasy - mogę być dumny. Brak co prawda rymów daktylicznych (z końcówką "się"), ale mam rymy składane, męskie, żeńskie, niegramatyczne, acz jednak gramatyczne, czyli te najprostsze, królują.
Wiem, co forumowicze czasem (zawsze?) o mnie sądzą, ale ten utwór miał być napisany na czerwiec 2007 roku najpóźniej. Ja zaznaczyłem, nie dokończyłem go, acz miejsce przerwania od biedy można uznać za pewny ending.
Teraz to dzieło śmieszy, ale poniekąd jest ono dla mnie ważne. Dlatego też nie chcę skazać go na zapomnienie.
Jeśli chcecie, poczytajcie sobie, nie widzę przeszkód w pośmianiu się. Pytanie jednak mam jedno: czy powinienem poemat dokończyć?
Za znakami // są moje komentarze, głównie ironiczne, ale nie tylko. Dopisałem raptem parę słów, reszta konstrukcji jest absolutnie niezmieniona względem oryginału.
PS: Wrzuciłbym w spojler, ale chyba tekst jest za długi.
I przypomniałem sobie, że w tym czasie napisałem - teraz będzie dobre - poemat o tejże grze. Tzn. nigdy go nie dokończyłem, choć zawsze mówiłem sobie, że to zrobię, aż w końcu to olałem.
Dziś jestem, można powiedzieć, zawodowym pisarzem i nieco rzadziej poetą, ale to były moje zupełne początki. Wiecie, w końcu byłem zupełnym dzieciakiem jeszcze wtedy i czytając ten poemat dziś, jak go z tej szafki wygrzebałem ma mieszane uczucia. Z jednej strony pośmiałem się, ponieważ niektóre texty wymiatają ( czym zainteresowani przekonają się już za chwilę). Z drugiej zaś strony, poemat ma zaje*istą długość 7 stron A5, wszystko pisane rymem parzystym, z różną jednak liczbą sylab, brak średniówki (cecha wierszy klasycznych, a ja takich raczej nie pisuję).
Z rymów - jak na te czasy - mogę być dumny. Brak co prawda rymów daktylicznych (z końcówką "się"), ale mam rymy składane, męskie, żeńskie, niegramatyczne, acz jednak gramatyczne, czyli te najprostsze, królują.
Wiem, co forumowicze czasem (zawsze?) o mnie sądzą, ale ten utwór miał być napisany na czerwiec 2007 roku najpóźniej. Ja zaznaczyłem, nie dokończyłem go, acz miejsce przerwania od biedy można uznać za pewny ending.
Teraz to dzieło śmieszy, ale poniekąd jest ono dla mnie ważne. Dlatego też nie chcę skazać go na zapomnienie.
Jeśli chcecie, poczytajcie sobie, nie widzę przeszkód w pośmianiu się. Pytanie jednak mam jedno: czy powinienem poemat dokończyć?
Za znakami // są moje komentarze, głównie ironiczne, ale nie tylko. Dopisałem raptem parę słów, reszta konstrukcji jest absolutnie niezmieniona względem oryginału.
PS: Wrzuciłbym w spojler, ale chyba tekst jest za długi.
:
- SaS TrooP
- Posty: 862
- Dołączenie: 22 Gru 2007, 21:43
- Ostatnio był: 07 Cze 2019, 01:47
- Miejscowość: Wodzisław, Silesia
- Frakcja: Najemnicy
- Ulubiona broń: FT 200M
- Kozaki: 14
28 posty(ów)
• Strona 3 z 3 • 1, 2, 3
Kto jest na forum
Użytkownicy przeglądający to forum: Brak zarejestrowanych użytkowników oraz 1 gość