"Czarny biznes" by Red Shoahert [Short]

[Red Liquishert]

"Czarny biznes" by Red Shoahert [Short]

przez Red Liquishert w 12 Paź 2014, 21:07

Ależ proszę, w przerwie pomiędzy kolejnymi rozdziałami "Śledziogrodu".

:

Pamiętam, że dzień był wyjątkowo deszczowy. Ciężkie krople jesiennego deszczu tłukły niemiłosiernie o przeszkloną fasadę kawiarenki o uroczej nazwie „Mimoza”. Przez szkło widziałem masyw hotelu „Zona”, stojącego po drugiej stronie zakorkowanej ulicy. Spojrzałem na zegarek – dochodziła piętnasta. Do stolika podeszła kelnerka – młoda blondynka w białym uniformie. Innych nie zatrudniali – żadna kawiarnia w mieście nie mogła sobie pozwolić na zatrudnianie starszych kobiet. Atrakcyjność i burżuazja, pomyślałem, patrząc na naszyjnik kelnerki wykonany z „kulek”. Artefakciki emanowały matowym blaskiem, hipnotyzując, przyciągając.

- Podać coś jeszcze, proszę pana? – Zapytała kelnerka, prezentując w perlistym uśmiechu rzędy równych, białych ząbków i stawiając przede mną złoconą filiżankę z kawą.

- Ależ nie, dziękuję, madame.

Uśmiechnęła się i odmaszerowała. Wziąłem do rąk filiżankę, pociągnąłem gorącego płynu, patrząc na żółtego chevroleta parkującego przy hotelu. Spojrzałem na rejestracje i już wiedziałem – to był on. Popijałem kawę, patrząc, jak mężczyzna wychodzi z samochodu, oddaje kluczyki parkingowemu, a potem – dzierżąc w jednej z dłoni czarny neseser – udaje się dystyngowanym, powolnym krokiem do głównych drzwi hotelu, depcząc butami za pięćset dolarów czerwony dywan, leżący na szerokich na piętnaście metrów schodach do budynku. Przełknąłem ostatni łyki niewiarygodnie drogiej i pysznej kawy, odstawiłem złoconą filiżankę na porcelanowy spodeczek z uszkami z czystego złota z domieszką „smaru” – spodeczek przyjemnie emanował lekkim ciepłem, a jego uszka grały światełkami w promieniach słońca, załamujących się w osiadłych na przeszklonej fasadzie budynku kroplach jesiennego deszczu. Podniosłem się, zdjąłem z mahoniowego wieszaka płaszcz z prawdziwej skóry, obszyty na krańcach futrem nibypsa oraz fedorę za dwieście pięćdziesiąt dolarów. Wyszedłem z kawiarni, przechodząc pomiędzy samochodami stojącymi w kilometrowym korku. Minąłem żółtego chevroleta, w trzech susach wszedłem po schodach i wszedłem do hotelu.

Na moment oślepiło mnie światło żyrandoli, wiszących na długich łańcuchach w głównym hallu hotelu. Machnąłem przed nosem recepcjonistki – pięknej, wściekle rudej i z pełnymi ustami umalowanymi karminową szminką – czerwoną kartą gościa VIP i wybrałem schody po lewej, prowadzące, według oznaczeń, do pokojów 348-1893 i wszedłem na pierwszą kondygnację wielopiętrowego budynku. Z rękami w kieszeniach płaszcza, z fedorą zawadiacko przekrzywioną na głowie upstrzonej siwymi włosami szedłem powolnym krokiem, mijając kolejne pokoje. W korytarzach, pomiędzy pokojami, stały skórzane kanapy, a na tych kanapach prężyły się dziewczyny, te rude, te blondynki, te szatynki, te po tysiąc za jedną noc, te w sukniach wieczorowych za pięć i pół tysiąca dolarów. Patrzyły na mnie w większości lodowobłękitnymi oczami spod długich rzęs. Dekolty głębokie, a jednocześnie erotyczno zmysłowe, jeszcze piętnaście lat temu przyprawiały mnie o automatyczną erekcję, teraz tylko budziły mój delikatny uśmiech. W końcu, pomiędzy kanapą z długonogą brunetką a kanapą ze zmysłową blondynką ubraną w króciutką do maksimum sukienkę, odnalazłem pokój numer 412. Zapukałem trzy razy szybko i dwa razy wolno. Przez moment było całkiem cicho, tylko najdroższe dziwki świata namawiały mnie na promocję – osiemset dolców za noc tylko dziś. W końcu drzwi otwarły się i stanął w nich wysoki brunet w garniturze od Armaniego za przynajmniej tysiąc dwieście.

- Och… pan Piotrowski, zapraszam – rzekł, usuwając mi się z drogi. Przekroczyłem próg pokoju, zdejmując po drodze płaszcz i fedorę i podając je brunetowi. Bez zaproszenia siadłem wygodnie na białej kanapie obok szklanego stolika umiejscowionego tuż przy szklanej ścianie, z tarasem z widokiem na centrum miasta. Przeszklone – jak prawie całe to kure*skie miasto, pomyślałem nagle – drapacze chmur patrzyły na mnie wielkimi oczami ścian. Sunące po szerokich ulicach lamborghini, ferrari i okazyjnie chevrolety warczały wściekle sportowymi silnikami – oczywiście nie byłem w stanie ich usłyszeć, ale byłem świadom tych wszystkich dźwięków miasta – pasożyta, żerującego na Stefie, wyżerającego chciwie jej bogactwa tak, jak głodny malec ssie mleko swojej matki. Ale malec robi to, by przeżyć, a ten ośrodek dekadencji i burżuazji wynikł tylko z jednej cechy charakteru, łączącej wszystkich ludzi na całym tym ziemskim padole.

Chciwości.

- Wszystko w porządku? – Zapytał brunet.

- Ta. No, Wania, siadaj i pokaż, co tam masz.

Iwan Aleksiejewicz Dimitrow położył na stole neseser i otworzył go na oścież. Gestem cinkciarza pokazującego towar, obrócił ku mnie walizkę i zamaszystym gestem dłoni machnął nad jej zawartością, a potem zaczął wykładać ją na stolik.

Piętnaście słoików „kulek”. Dziewiętnaście pojemników „smaru”. Dwadzieścia pięć paczek „kluczyków”. Cztery zwoje „sznura”. Trzy piękne, mieniące się czerwienią „korale mamy”.

- I co? – Powiedziałem, mierząc wzrokiem towar. Powiedzieć, że byłem niezadowolony to tak, jakby powiedzieć, że Polska ma trochę słabą reprezentację piłki nożnej. – To wszystko? Taki chłam kupisz nawet na straganie w cholernym Iwankowie. – Wania aż skulił się na kanapie.

- To od „Zebr”, no… wyłapali ich w zeszłym tygodniu i to jest ostatnia dostawa, więcej przecież nie… - Zaczął młody, a mnie zrobiło się aż gorąco pod marynarką i białą koszulą. Krawat nagle zrobił się ku*ewsko ciasny.

- Synek – zacząłem gniewnie – bo jak ja ci zaraz pie*dolnę, to cię krew zaleje. Jak to „Zebry” wyłapali? A ty kiedyś wpie*dol wyłapałeś? – Młody wparł się plecami w kanapę, nieomal w niej utonął. – Miałeś im robić plecy, nie od parady masz starego w policji.

- Tatuś – zaczął lękliwie Wania – nie mógł już dłużej ich kryć. W końcu musiał ich złapać…

- A z twoim tatusiem to sobie jeszcze pogadam, mięsacza wasza mać! – Warknąłem i z miejsca zmieniłem wściekły grymas w lubieżny uśmiech, rozsiadając się w kanapie. – Ale mimo wszystko jestem z ciebie dumny. Dobrze sobie radzisz.

Wania z miejsca uśmiechnął, machnął tylko ręką – „a, co tam, to przecież nic…” i aż eksplodował chęcią usłużenia. Lizodupstwo w najczystszej formie, esencja lizusa siedzi tuż przede mną, zaśmiałem się w duchu. Trzymałem za jaja jego ojca, a młodego szarpałem od czasu do czasu za zaczątki łoniaków. Nie miał wyjścia – albo pracuje dla mnie, albo idzie na dno.

Kompromitujące zdjęcia z jego tatuśkiem i pięcioma laskami (promocja, osiemset za noc tylko dziś) naraz w łóżku w hotelu na peryferiach to jednak skarb.

Wstałem, przeciągnąłem się. Wania natychmiast wstał i poszedł – nie, pogalopował – po mój płaszcz i fedorę. Podziękowałem mu leniwym skinieniem głowy, pozwalając mu pomóc mi włożyć ubranie. Nasadziłem na głowę kapelusz i klepnąłem młodego w bark.

- Oczekuj telefonu w każdy wtorek i czwartek od dziewiątej rano do południa. Trzymaj się.

- A… - zaczął nagle młody, gdy już otwierałem drzwi. – A jak nas złapią?

Stałem tak przez chwilę, a potem podszedłem i złapałem go za policzki, jak małe dziecko.

- Tak to już jest, synku – powiedziałem, wciąż tarmosząc go za policzki. – Tak to jest. To jest czarny biznes, chłopcze!

Ostatnio edytowany przez Red Liquishert 13 Paź 2014, 17:39, edytowano w sumie 2 razy

[Gizbarus]

Za ten post Gizbarus otrzymał następujące punkty reputacji:

Red Liquishert.

[Universal]

Za ten post Universal otrzymał następujące punkty reputacji:

Adam, Mito, Red Liquishert.

[Red Liquishert]

Re: "Czarny biznes" by Red Shoahert [Short]

przez Red Liquishert w 13 Paź 2014, 15:57

UP - nom, chciałem odpocząć od survivalowych klimatów gry, a połączyć trochę "Piknik..." z pierwszą Mafią. Nigdy nie pisałem nic opartego na "Pikniku...", uznałem, że nareszcie to zmienić. Dzięki za reckę

[Pigwa]

Re: "Czarny biznes" by Red Shoahert [Short]

przez Pigwa w 13 Paź 2014, 20:04

zacny kawałek tekstu. Osadzenie historii w "zartefakconym" świecie jest miłą odmianą.Opis burżuazji i psychologii genialne.

Ogólnie 9/10