Zagadki [historia mniej znana]

[szakal122]

Re: Zagadki [historia mniej znana]

przez szakal122 w 22 Sie 2009, 20:39

To chyba poproszę o podpowiedź

CHCĘ TRUDNIEJSZE ZAGADKI!

Zadanie w sam raz dla Ciebie

Ostatnio edytowany przez szakal122, 22 Sie 2009, 20:43, edytowano w sumie 1 raz

[Darth ReX]

Re: Zagadki [historia mniej znana]

przez Darth ReX w 22 Sie 2009, 20:41

Dobra... Ten tutaj, to ćwiczebniak, bo nie mogłem znaleźć innego zdjęcia, nabój opracowany jeszcze przed II WŚ w latach trzydziestych. Ma ok. 15cm długości, zatem to duży pocisk.

[szakal122]

Re: Zagadki [historia mniej znana]

przez szakal122 w 22 Sie 2009, 20:53

Czy jest to pocisk kalibru 14,5 x 114 używany w Karabinach przeciwpancernych PTRD/PTRS

[Darth ReX]

Re: Zagadki [historia mniej znana]

przez Darth ReX w 22 Sie 2009, 21:04

Niestety nie, próbować dalej.

[von Carstein]

Re: Zagadki [historia mniej znana]

przez von Carstein w 23 Sie 2009, 13:15

Podałbyś kraj chociaż... ale niech spróbuje...
Nabój do karabinu ppanc. wz.35 Uru?
Czy to jest w ogóle nabój rusznicowy?

[Darth ReX]

Re: Zagadki [historia mniej znana]

przez Darth ReX w 23 Sie 2009, 14:16

Właśnie nie podam kraju, bo byłoby zbyt prosto, ten nabój jest do dziś używany.
Ale niech będzie. Jest to pocisk wielkokalibrowy. Teraz już macie totalnie z górki.

[von Carstein]

Re: Zagadki [historia mniej znana]

przez von Carstein w 23 Sie 2009, 14:24

Nabój 12,7 x 108 mm

Do DSzk, który był też rozwiązaniem innej zagadki.

DSzK wz. 1938 (ros. Дегтярева – Шпагина Крупнокалиберный, ДШК) – wielkokalibrowy karabin maszynowy kalibru 12,7 x 108 mm, konstrukcji radzieckiej, z okresu przed II wojną światową.

Historia [edytuj]

W 1930 Wasilij Diegtiariow opracował wkm DK. Jego układ konstrukcyjny, zasada działania, ryglowanie oparte były na innym dziele tego konstruktora – ręcznym karabinie maszynowym DP. Nie była to zbyt udana konstrukcja. Mimo przyjęcia broni w 1934 do uzbrojenia armii radzieckiej, wyprodukowano niewielką jej ilość. Ostatecznie w 1939 karabin został wycofany z uzbrojenia. Równocześnie trwały prace modernizacyjne podjęte przez G. Szpagina i Kolesnikowa. Pierwszy z nich opracował mechanizm zasilania taśmowego typu bębnowego, a drugi – uniwersalną podstawę kołowo-trójnożną. Broń ta została przyjęta do uzbrojenia w 1938, pod oznaczeniem DSzK (skrót od Diegtiariowa-Szpagina Krupnokalibiernyj – Wielkokalibrowy Diegtiariowa i Szpagina).

W 1946 została przyjęta do uzbrojenia odmiana broni oznaczona DSzK wz. 1938/46. Nazywana była ona także DSzKM. Podstawowa zmiana w stosunku do pierwowzoru polegała na zastosowaniu donośnika przesuwakowo-dźwigniowego. Daje on możliwość donoszenia taśmy nabojowej z lewej lub prawej strony broni po odpowiednim przestawieniu elementów.

Służba [edytuj]

Wkm DSzK znajdował się w uzbrojeniu armii radzieckiej przez cały okres II wojny światowej. Służył głównie do obrony przeciwlotniczej. Występował w pododdziałach piechoty na podstawie kołowo-trójnożnej (kołowej, rozkładanej na trójnożną). Często był ustawiany na skrzyniach ciężarówek jako "samobieżny". W oddziałach pancernych, montowany był na wieżach czołgów ciężkich IS-2 i IS-3, a także ciężkich dział samobieżnych ISU. W 1943 znalazł się w uzbrojeniu LWP. Wkm-y DSzK pozostały w uzbrojeniu również po zakończeniu wojny. Początkowo był podstawowym typem wielkokalibrowego karabinu maszynowego w armiach Układu Warszawskiego. Stosowany był też w innych państwach zaopatrywanych w uzbrojenie przez ZSRR. Stał się drugim co do popularności na świecie systemem wkm-u, po amerykańskim Browning M2. Od połowy lat 50., rozpoczął się proces ich wymiany na nowsze typy wkm-ów (głównie NSW i KPW). Obecnie karabiny maszynowe DSzK i DSzKM zostały wycofane z uzbrojenia przez większość armii. W Europie jest używany przez armie krajów mające na uzbrojeniu starsze czołgi radzieckie (T-54 i T-55) np. Rumunię. DSzK jest nadal popularną bronią w krajach trzeciego świata.

Konstrukcja [edytuj]

Karabin działa na zasadzie odprowadzenia gazów prochowych przez boczny otwór w ściance lufy. Komora gazowa posiada regulator z trzema otworami o różnych średnicach. Zasilany jest taśmowo z metalowej taśmy elastycznej o ogniwach otwartych i pojemności 50 nabojów. Donośnik jest napędzany przez suwadło. Ryglowanie za pomocą rygli symetrycznych, rozchylanych w płaszczyźnie poziomej. Mechanizm uderzeniowy bijnikowy. Bijnik połączony na stałe z suwadłem. Mechanizm spustowy tylko do ognia ciągłego.

[Method]

Re: Zagadki [historia mniej znana]

przez Method w 26 Sie 2009, 11:35

To może ja :

Co to za czołgi, gdzie one są, czyje itd.(może przybliżona data ?)




Do Legata (odpowiedzi niżej)
Pisałem Ci już w Shoutbox'ie że to 1939 a nie 1940 !!!!111jedenjedenjeden

Ostatnio edytowany przez Method 26 Sie 2009, 13:10, edytowano w sumie 2 razy

[von Carstein]

Re: Zagadki [historia mniej znana]

przez von Carstein w 26 Sie 2009, 12:35

Finlandia, rok /19391940.
Pierwszy z lewej to T-28, a drugi Teletank TT-26.

Teletanki (łac. tele – daleko, ros. tank – czołg) były serią zdalnie sterowanych, bezprzewodowych i bezzałogowych czołgów produkowanych w ZSRR w latach 30. i 40. XX wieku. Czołg był sterowany przez radio na odległość od 500 do 1500 metrów. Żołnierzy obsługujących teletanki nazywano "grupami telemechanicznymi". Użyto ich m.in. podczas wojny zimowej oraz na początku niemieckiej inwazji na ZSRR.

Teletanki wyposażano w karabiny maszynowe DP, miotacze ognia, czasem także ładunki wybuchowe (200-700 kilogramów) w opancerzonych pudłach wyposażone w zapalniki czasowe. Takie teletanki podjeżdżały w pobliże celu, porzucały ładunek i wycofywały się, zanim następowała eksplozja. Niektóre były również zaprojektowane do użycia broni chemicznej, ale nigdy do takiego przypadku nie doszło. Każdy teletank mógł odbierać od 16 do 24 poleceń przez radio. Nadajniki posiadały dwie różne częstotliwości fal, co pozwalało na użycie wielu maszyn w tym samym czasie (np. teletank z karabinem osłaniał czołg z ładunkiem wybuchowym).

Teletanki budowano na podwoziach takich czołgów, jak: MS-1, T-26, T-38, BT-5 czy BT-7.

Typową taktyką było trzymanie się kontrolerów czołgu z dala od celu, zapewniając osłonę ogniową teletankowi (zwykle siedząc w innym czołgu z nadajnikiem). Gdyby wróg zdołał przechwycić czołg, załoga miała go zniszczyć z pomocą działa. Gdy czołg transportowano, kierowano nim jak każdym, za pomocą kierowcy w środku.

Choć w zasadzie działania czołg był podobny do niemieckich Goliatów, miał jedną dużą zaletę: polecenia przesyłano radiem, a nie kablem, który można było łatwo przeciąć i zdobyć maszynę.

Poza teletankami, w szeregach Armii Czerwonej znajdowały się m.in. zdalnie sterowane przecinacze drutu czy samoloty.

Żródło: Wikipedia.

Edit do Methoda wyżej - pisałem ci w SB, że to rok 1939/1940, a ty "Nooo.."
Ogólnie chodzi o wojnę zimową.

[Terminus]

Re: Zagadki [historia mniej znana]

przez Terminus w 28 Sie 2009, 13:36

Dobra kolejna zagadka.
Co jest na tym marnym zdjęciu:

Dodam, że jest to konstrukcja prototypowa, która nie weszła do produkcji seryjnej.

Edit: Podpowiedź i wszystko jasne?

[von Carstein]

Re: Zagadki [historia mniej znana]

przez von Carstein w 28 Sie 2009, 14:10

Ciagnik PZInż 312 - ciągnik 4 kołowy (4x4) o niezależnym zaieszeniu i napędzie na pojedyńczo ogumione koła o dużej średnicy. Miał windę wyciągową umieszczoną z tyłu. Napędzany był silnikiem benzynowym 6-cylindrowym PZInż.725 o mocy 88,2 kW ( 120 KM ) takim samym jaki miał być zastosowany w czołgu 4TP (wg.prof. Rómmla). Samochód powstał jedynie jako prototyp. Pojazd był niezły ale nowy PZInż.342 był jeszcze lepszy. Oba pojazdy rózniły się tym, że 312 miał silnik wysunięty nieco przed kabinę.

Tak, wiem - łatwa była.

[Soczek]

Re: Zagadki [historia mniej znana]

przez Soczek w 28 Sie 2009, 14:20

No to ja:



Co to za samolot, gdzie został wyprodukowany i do czego był używany?